Sevgili Altıncı Boyut Takipçileri her hafta yayınlanan hikâyelerin devamını en ilginç şekilde devam ettirmeniz gerekiyor. Bir takipçimiz, Pınar Köksal bunu başardı:

KORİDORDA SÜZÜLEN ETEKLER

Anneciğim, Kaç yıl oldu seni görmeyeli ve kaç ay oldu mektubuma cevap vermeyeli. Ne yapıyorsun uzaklarda? Hayal etmekten, gözyaşı dökmekten kendimi alamıyorum yıllardır. Değiştin mi annem? Yaşlandın mı? Hala uzun mu saçların; ayna önünde tarıyor musun şarkılar söyleyerek? Buradayken, evin içinde telaşla dolaşırdın. Koridorda süzülürdü eteklerin. Hep uzun etekler giyerdin; uzun etek giymeyi severdin. Dans ederken de savururdun; rüzgâr da savururdu sen bahçede dolaşırken. Misafirlerin olurdu; arkadaşların. Odamdan çıkmaz sıkılırdım. Akşamları uğrarmışsın yanıma görmezdim; uyuyakalırdım. Neden bırakıp gittin beni annem? Babam mutlu olmadığını söyledi. Ben mi üzdüm seni? Hiç yaramazlık yapmazdım ki. Beni sevmeni istedim yalnızca ama içimden. Yanlış mıydı? Bu yüzden mi gittin? Bahçe şimdi sensiz; koridorda uçuşmuyor eteklerin. Senin o güzel kokunu da duyamıyorum artık. Bir zamanlar hayal eder; koklardım seni doya doya. Babam kıyafetlerini bir bavula doldururken birini aşırmıştım içinden. Biliyor musun? Bugün onu doğumgünümde giydim. 16 oldum artık; büyüdüm.

Fulya Öztürk

DEVAMI:

Büyüdüm anneciğim. Ama halâ seni düşünüyorum. Gitmeni düşünüyorum. Niye beni bırakıp gittin anneciğim? Yıllar senin o sıcaklığına hasret geçti. Burada olsaydın da sana sarılsaydım. Uzansaydım. Beni kollarınına alsaydın. O sıcak ve güvenilir yegâne yerde hiçbirşey düşünmezdim o zaman. Güvende olurdum. Büyüyorum şimdi ve korkuyorum. Ne olacak diye. Hayat bana çok büyük görünüyor. Beni yutacak gibi. Sen bana güven verirdin. Anlatırdın ne yapmam gerektiğini. Korkmamam gerektiğini. Belki birgün gelir anlatırsın bana. Yoksa hiç gelmeyecek misin? Ne kadar zormuş yıllardır görmediğim anneme duygularımı yazmak…

Pınar Köksal

Yazımı göndermek istiyorum

Diğer Altıncı Boyut Hikayeleri...