Yağmur ve Dostum

Bütün gece aralıksız yağan yağmur, sabah da durmaksızın devam ediyordu. Delikanlı annesinin tüm ısrarlarına rağmen ne yemek yemiş, ne de odasından dışarı çıkmıştı. Sıkıntılıydı ama bunun sebebini kimse bilmiyordu. Dersi olduğu halde okula da gitmedi Serhat...

Yağmuru çok severdi, sabah alelacele hazırlanıp dışarı çıktı ve çiseleyen yağmur altında deniz kenarına doğru yürümeye başladı. Artık buralarda yalnız geziyordu. Çocukluk arkadaşı, komşusu ve can dostu Serdar'la küstüğünden beri bu yürüyüşlerden de keyif almaz olmuştu. Kendi kenine söylendi, boş yoldan denize doğru bakarken; "Hatamı düzeltmeliyim... Kız arkadaşıyla aramda birşey olmadığına ikna etmeliyim onu..."

Bu konu ilk konuşulduğunda Serdar'a çok kızmış, "Benden nasıl şüphelenirsin?" demişti... Ama biraz düşününce ona hak verdi. "Meltem, sevgilisinden çok beni arıyordu, Serdar kendince haklı yani...".

Serhat artık Meltem'le görüşmüyordu. Serdar da ilişkilerini bitirmişti ve kız hayatlarından çıkmıştı artık. Ama giderken dostluklarını da alıp götürmüştü. "Gerçek dostluk sağlık gibidir; değeri ancak o yok olduktan sonra anlaşılır." İşte bu sözün anlamını çok iyi biliyordu.. Yaşayarak öğreniyordu.

Deniz kenarında dolaşırken e-mail adresine gelen güzel sözleri hatırladı, gülümsedi...

"Bir gün sıcaklığı ile ısınabileceğin bir dost bulursan seni kovsa da yanından ayrılma. Eğer soğukluğu ile sana esiyorsa, sana sarılsa da bırak onu üşümek istemiyorsan."

"Dostlar ırmak gibidir. Kiminin suyu az, kiminin çok... Kiminde ellerin ıslanır yalnızca, kiminde ruhun yıkanır boydan boya."

Kimin söylediğini ya da yazdığını bilmiyordu ama çok hoşuna gitmişti bu sözler. Serdar'ın arkadaşlığına ne kadar da alışmış olduğunu birkez daha anladı. Büyük bir boşluk hissetti içinde... Ve kararını verdi; şimdi hızlı adımlarla onların evine gidiyordu....

Yazımı göndermek istiyorum

Diğer Altıncı Boyut Hikayeleri...