Sanki bir hücereye kapatılmış bu gönlüm; karanlık ve soğukta kalmış. Görmüyor ve duymuyor kimseyi… İsyan etsem kim duyar? Bir gün...bir kuş gelir o bilinen küçük pencereye. Kararmış yüreğim birden çarpmaya başlar. Gözlerine ışıltı... içine biraz kıpırtı gelir. Beklenti ve özlemler başlar sıralanmaya... "Acaba...", "Acaba" dersin içinden. "Girer mi ki içeri?Üşümüş müdür o da benim gibi?.." Hiç hareket edemezsin... Bilirsin onun korkup kaçma ihtimalini oradan… Yıllar sonra gelen bu güzel şey... O an... Senin için her şey demektir. Donakalır; nefes alamazsın adeta! Derken...yakınlardan sesler duymaya başlayınca -ki o sesler çoğu zaman sana yaşamı hatırlatır- sevinirsin duyduğuna o sesleri fakat o an içinden "Allah kahretsin!"dersin. "Sırası mı şimdi gürültünün? Ya görür ve duyarsa şimdi! Bir uçarsa oradan bir daha dönmez ki geri!" Yalvarırcasına dualar edersin içinden " Ne olur uçma... Biraz daha kal orada…"
Necmi ÖZTABAK