Noir Desir @ Maslak Venue

Fransa'nın en sevilen rock grubu Noir Desir iki-üç haftadır Beyoğlu'ndaki kasetçilerde, müzik televizyonlarında, radyolarda her yerde çalıyor. Herkes konuşuyor ama çoğunluk adını bile telaffuz edemiyor. Zaten parça da Fransızca, "Le vent nous portera - Rüzgar bizi götürecek".

Noir Desir Bordeaxlu dört gencin kurduğu bir rock grubu. Biraz asabi, oldukça da muhalif diyebiliriz onlar için. Müzik dünyasına adım atalı neredeyse 20 yıl olan grup ortaya çıktıkları ilk günden bu yana da Fred Vidalenc hariç hiç ayrılmadılar.

1981'de kurulan grup Bertrand Cantat, Denis Barthe (davul), Jean-Paul Roy (bas), Serge Teyssot-Gay'den (gitar) oluşuyor. Biraz da kendi istekleriyle adını geç duyuran grup basına her zaman mesafeli kalıyor. 12 Nisan akşamı İstanbul Patti Smith, Nick Cave, Marianne Faithful gibi unutulmaz konserlerine bir de Maslak Venue'de toplam üç saati bulan muhteşem bir konser veren Noir Désir'i de ekledi.

Heyecanımızı fazla zorlamadan tam zamanında konsere başlayan grubun açılış için seçtiği mistik giriş ve ardından gelen blues-punk karışımı özgün Noir Desir sound'u televizyon etkisiyle "Le vent nous portera" havasında beklentileri olan izleyiciye -ki bu arkadaşlar bise kadar beklemek durumunda kaldılar-yabancı gelse de şatafatlı bir rock grubundan ziyade ritm-söz-vokal üçgeniyle çevrelenmiş "Noir Desir"in çoğu izleyeneni kavradığı ortaya çıkan tepkilerden anlaşılıyordu. Özellikle 1993'de çıkan Tostaky albümünden artık rock tarihine girmiş bir girişe sahip aynı adlı parçaya sıra geldiğinde bir rock konserinde olmanın yaratacağı enerji en yüksek düzeydeydi.

Noir Desir'in ağırlık noktası olarak vurgulanan Bertrand Cantat müzik camiasında güzelliği, siyah giysileri ve 'büyüleyici' bir şiiri andıran şarkı söyleme stiliyle Jim Morrison'a benzetiliyor oluşunu bu konser ile gördük. Yani kimsenin yalanı yok. Jim Morrison'a göre aksesuardan öte bir de gitar ile de grubun ön-adamı kimliğini çok başarılı bir şekilde yürüten Bertrand Cantat, gitardan ayrıldığı zamanlarda sahnede var oluşunun önemli olduğunu size hissettiryor. Elbetteki Cantat'a özgü vokalin de bu etkileyişte katkısı büyük.

''Göçmen İşçileri Destekleme ve Bilgilendirme Grubu'' yararına ya da Le Pen'in politikalarını protesto etmek için verilen konserler ayrıca Zapatistalara, Jose Bove'ye, Tibetlilere, küreselleşme karşıtlarına ve anarşistlere de sempatisi olan Noir Desir'in Ortadoğu sorunlarınn göbeğinde diyebileceğimiz Türkiye'de, Filistin'de gerçekleşen olaylara dokunmadan geçmesi kabul edilemezdi. Bu olaylarda bir şekilde hayatını kaybeden tüm insanlara itafen bir "karanlık sessizliği" de yaratmayı başaran Noir Desir, bise sakladığı "Le vent nous portera"nın ardından neredeyse bir konser daha verdi.

Noir Desir'i uğurladığımız dakikalar ortak müzik ihtiyacını karşılamış olmanın verdiği rahatlama ve "Dünyayı ne kadar değiştirebiliriz?" düşüncesiyle harmanlandı…

S.Larlar