Moby

Nasıl bir eğitim aldın?

İlk olarak İngiltere'de başladı, bu nedenle İngiliz olduğum sanılıyor. Tipim de müsait ondan heralde. New York'da yaşıyorum ama kendimi Amerikalı olarak hissetmiyorum. Yoksul bir aile yaşamından geliyorum. Düzenli bir aile hayatına sahip olmadım hiç. 18 yaşıma kadar sosyal hizmet bürolarında süründüm diyebilirim. Connecticut'da büyükannemler vardı. Onlara sık sık giderdim. Biraz onlar sayesinde iyi bir eğitim alabildim.

Elektronik müzik ile nasıl tanıştın?

80'li yılların ortalarında kendimi ciddiye almaktan sıkılmıştım. Buna tepki olarak eğlenmeye, günümü gün etmeye karar verdim. Kulüp kültürü de bu gibi durumlarda hayallere kapılmak için uygun bir ortamdır. İlk örnekler Wendy Carlos'un "2001" ve "Otomatik Portakal" film müziklerine dayanıyor diyebilirim. Beni bu müziğe yönelten Stanley Kubrick oldu yani. Her zaman synthsizer ile oynamak denemeler yapmak istemişimdir ancak bu aletlere ulaşacak imkanlarım olmadı. 20 yaşımda aldığımı bir synthsizer ile kendime yeni bir dünya açtım diyebilirim. Devamlı müzik yapmaktan hoşlanan biri için yalnız olmak bir zorunluluk zaten. DJ'liğe başladığımda yeni oluşumların pek farkında değildim. House ve Techno'nun getirdiği şeyleri fark etmemiştim. Dance müziğine vurulmuştum sanki. Benim için bu müziğin tanmı da geniştir. Rolling Stones ya da Billie Holiday bu müziğin içinde yer alabilir.

"11 yaşındaki bir kız Britney Spears dinleyebilir ve onunla arasında bir bağlantı kurabilir."

Bir müzisyen ailesine ait olduğunu hissediyor musun?

Evet... aynı ailenin bazı üyelerinin farklı kaderleri olması olarak düşünürsek...Çocuklardan biri gidip New York'a yerleşir ve finans sektöründe çalışır, diğeri kuzey Amerika'da ormancı olur, üçüncüsü Çin'e gidip budist olurken, sonuncusu aile ocağında kalıp fırıncı olarak çalışır. Bütün bu insanlar bir araya geldiklerinde hayatta bambaşka yollardan geçmiş olmalarına rağmen bir bağın onları birleştirdiğini bilirler. Benim için de aynı şey geçerli. Benimkilerden çok farklı müzikler yapan insanlar var, ama onlarla aramda adeta aile bağı gibi bir bağ hissediyorum. Onların albümünü dinlediğimde, neyin peşinde olduklarını anında anlıyorum.

"Play" albümü ile elde ettiğin başarı sana neler hissettirdi?

İlk single'ım "Go" 1991'de İngiltere'de Top 10'e girmişti. Hiçbir geçmişim olmamasına rağmen herkesin tanıdığı biri olup çıkmıştım. Aradan 10 yıllık bir süre geçti ve yine uluslararası bir başarıyla karşı karşıyaydım ama bu kez o kadar büyük bir şok yaşamadım çünkü artık bu tür durumlarda neler olabileceğini biliyorum. Kendi tecribelerime dayanarak, bütün o şan şöhretin aynı hızla yok olabileceğini biliyorum dolayısıyla tedbirli ve alçakgönüllü kalmaya çalışıyorum. En çok gurulandığım şey, bütün albümlerimi kimsenin yardımı olmadan ufacık stüdyomda tek başıma kaydedip bütün dünyada dinlenmelerini sağlamış olmam. Backstreet Boys ve Britney Spears'a baktığımda 30-40 kişilik ekiplerle oluşturuluyor albümleri ve ben onlarla aynı pozisyona ulaşabiliyorum. Elbetteki bunlar başarıya giden farklı yollar.

"Teoride "Güzellik" her yerde olabilir. Ben onu daha çok atılmış unutulmuş köşelerde buluyorum."

Dans Müziği nasıl algılanıyor sence?

Demokrasi kültürü içinde yaşıyoruz. İnsanların bu kültüre katkıları da alabildiğince kişisel olmalı bence. Çok çeşitli müzik tarzları var. Benim gerçekten müzik diyebileceğim şeylerle diğer insanların takdir edecekleri farklı olabilir. Beni en çok rahatsız eden insanları bir müzik türüne iyi diğerine kötü demeleri. Bu şekilde söylemek çok anlamsız. Belki "bu tarzı sevmiyorum" diyebilmek daha anlamlı geliyor bana. 11 yaşındaki bir kız Britney Spears dinleyebilir ve onunla arasında bir bağlantı kurabilir. Barber'ın yaylılar için Adagio'sunu çalarsınız ve hiçbir şey ifade etmez onun için. Onun görüşleriyle Britney Spears'a dayanamayan 70 yıllık bir müzikoloğun görüşleri eştir bence. Çağdaş anlamda bir çok müzik "Güzel" olarak değerlendiriliyor. "Güzellik"i bu anlamda bir klişe olarak görüyorum. Bunun yanında , insanlara derin bir duygusallıkla yaklaşabilen müzikleri yapma fikri benim için "Güzellik" kavramını dolduruyor. Teoride "Güzellik" her yerde olabilir. Ben onu daha çok atılmış unutulmuş köşelerde buluyorum. Biraz garip biriyim belki.

"Yenilikçi ve deneysel olmaya çalışmıyorum."

"Play" albümü 20. yüzyılda insanları ihtiyacı olan bir albüm mü sence?

Her zaman albümleri kendi içgüdülerimi takip ederek yaptım. Hiçbir zamanlama hesabı yapmadan. İnsanlara duymak istedikleri şeyleri vermek gibi bir takıntım yok, bu bende tamamen eksik bir yön. İlk albümlerimde iyi şarkılar vardı ama daha çok compliation'lara benziyordu.Tamamen bencilce ve insanlardan kaçan bir çalışma olan "Animal Rights" albümünden sonra, oturup gerçekten ne yapmak istediğimi düşündüm. En sevdiğim bazı albümlere takıldım. Roxy Müzik, Massive Attack'ın "Protection"ı, Joy Division'ın "Closer"ı, John Coltrane'in "A Love Supreme"i ve farkettim ki her biri tamamen kişisel ama aynı zamanda herkesi derinden etkiliyor, yüreğinden yakalıyor. Yenilikçi ve deneysel olmaya çalışmıyorum. Bir gün insanlar albümlerimi dinlemekten bıkarlarsa işte o zaman kendi içime kapanıp yeniden kimse tarafından anlaşılmayan "underground sanatçı" rolünü oynayabilirim.