Nickelback

Üçüncü stüdyo albümleri "Silver Side Up"tan çıkan ilk single'ları 'How You Remind Me' ile listelerde yükselen Nickelback olup bitenler hakkında neler düşünüyor?

"How You Remind Me"nin video'su bir hit'e göre pek de gösterişli sayılmaz.

Chad Kroeger: Video'yu çekmeleri için Strause kardeşleri tuttuk. Titanic'teki özel efektleri onlar yapmıştı. "Bu sefer farklı bir şey yapalım, daha organik bir şeyler olsun" dediler. Biz de özel efekt hastası olduğumuz için "Hayır olmaz, onları gidin başkasının video'sunda yapın, biz bir dolu aksiyon sahnesi istiyoruz " falan olduk. Onlar da "Hayır, hayır bu video'yu sinematik bir tarzda çekeceğiz" dediler ve sonunda ortaya bir ilişkiyi anlatan bu organik video çıktı. Ben ve sürekli ortaya çıkıp sonra da kaybolan bir kız hakkında. Şarkının en can alıcı yerinde onu "Lütfen hayatımdan çık!" dermiş gibi itiyorum.

İnsanlar size gelip şarkıda anlatılanı bizzat yaşadıklarını söylüyorlar mı?

Kroeger: Kesinlikle. Bana doğru bir şey yapıyormuşuz gibi geliyor. Şarkı ilk ortaya çıktığında özel olduğuna dair bir şeyler hissettik. Şarkıyı düzenlemeye başlarsınız ve sonra midenize o garip his yerleşir, "Bu çok iyi oldu" dersiniz. Şarkının her bölümü iyice hesaplanmıştır ve ona çok emek vermişsinizdir.

Ryan Peake: İnsanların hikayeyle bağlantı kurmaları ya da size onun hakkında neler düşündüklerini söylemeleri çok hoş. İnsanlar kendi hikayelerinin anlatılmasından hoşlanıyorlar. O şarkıyı dinlediğinizde "Evet ya, biliyorum" diyorsunuz.

Şu anda olduğunuz yere oldukça uzun bir sürede geldiniz. Bundan sonra hızlanmaya hazırlıklı mısınız?

Kroeger: Hazır olup olmadığımızı bilmiyorum. Denemek isterdim. Eğlence trenine biletimi aldım ve binmeye hazırım.

Peake: Benim kaskım yanımda. Bizler yavaş ilerlemeye alışkınız.

Kroeger: Bu sayede her şeyle uğraşacak vaktiniz oluyor. Güzel, istikrarlı bir tepe yukarı tırmanış oldu.

"Never Again" ortalığı gerçekten sallıyor ama ciddi bir tarafı da var.

Kroeger: O şarkı, aile içi şiddeti ve aile reisinin gücünün sınırlarını aştığı o iğrenç durumu anlatıyor. Bu otobiyografik bir olay değil ama evdeki şiddetin ailelere nasıl zarar verdiğini ve insanları birbirlerinden nasıl ayırdığını çevremde gördüm. Bunu pek çok insan anlayabiliyor. Şarkıyı iyi yapan da bu.

Şarkı sözü yazma sürecinizden bahsedin. Sürekli yeni şeyler üzerinde çalışır mısınız?

Peake: Daha bu sabah otobüsün arka tarafında birkaç yeni şarkı deniyorduk.

Kroeger: Altı şarkı daha ve muhtemelen bu albüm de çıkar. Yakında konserlerde bu şarkıları da çalmaya başlayacağız. Bir kez daha gençlerin teyplerle kaydedip mp3'e çevirdikleri ve "Ne yapalım bu şarkıyı piyasaya sürmelerini bekleyemeyeceğim" dedikleri yeni materyal ortaya çıkacak. İnsanlara yeni bir şarkı çalıp beğendiklerini görmek müthiş bir duygu. Biz bu konuda da çok şanslı sayılırız çünkü iyi tepkiler alıyoruz ve şarkılar teyplere kaydedilip elden ele geçiyor. Bazı şarkılar da sadece seyirciye çalındığında iyi oluyor. Sonradan şarkıyı kaydettiğimizde "Yok, bu bir şeye benzemiyor" diyoruz.

Bir ev videosu/DVD toplaması üzerinde çalıştığınızdan bahsetmiştin.

Kroeger: Evet şu anda edit ediliyor. Stone Temple Pilots'la birlikte verdiğimiz 35000 kişilik konserlerden 2500 kişinin geldiği kendi konserlerimize kadar çıktığımız her konserde görüntüler kaydettik. Hatta bazı yerlerde moronlar gibi çıkmışız.

Peake: Aslında ben görüntülerin genelde oldukça havalı olduğunu düşünüyorum.

Kroeger: Elimde onun turne menajerinin ranzasına çırılçıplak tırmanırken görüntüleri var.

Peake: Bu arada bu olay sahnede gerçekleşiyor.

Sizler bir albümünüz çıktığında müzik marketlere gidip satışları kontrol eden, hatta belki birer tane de satın alan tiplerden misiniz?

Peake: Kesinlikle hayır.

Kroeger: Gidip kendi albümünüzün bir kopyasını almak salakça bir şey.

Peake: Ama gerçekten içeri girip "Hey, sizde Nickelback'in yeni albümü var mı? diye soruyoruz ve eğer "O da ne?" derlerse "Kanada'dan yeni çıkan müthiş bir grup" diyoruz.

Kroeger: Bağımsız bir grupken, kendi albümlerimizi kendimiz dağıttığımız günlerde dükkanlara girip albümlerin raflarda durup durmadığını kontrol ederdik. Eğer tamamı satılmışsa rafları yeniden doldurmalarını isterdik. Bu bırakması zor bir alışkanlık. Yavaş yavaş vazgeçmeye çalışıyoruz ama turnedeyken bazen birkaç müzik markete uğruyorduk ve eğer albüm orada yoksa "Burada hiç albüm kalmamış! İnsanlar bu albümü almak istiyor. Niye yok?" diye yaygarayı koparıyorduk. Aynen iz süren köpekler gibiydik.