Her filminiz seyirciyi başka türden bir maceraya götürüyor. Siz de filmlerinize bu şekilde mi bakıyorsunuz?
Evet ama idealde tüm filmlerin bunu yapması gerekir. Gördüğünüz her film sizi en azından psikolojik yolculuğa çıkarmalı bence...

Filmlerinizin hepsi birbirinden çok farklı. Sizce aralarında ortak bir nokta var mı?
Tek ortak yanları, ortak noktaları olmaması... Yönetmen koltuğuna her oturuşumda taze bir anlam ve taze bir deneyim ararım. Bazı kişiler artık yeni birşey bulunamayacağını, dünyada sadece yedi orijinal fikir olduğunu söylüyorlar. Bu düşünce çok iç karartıcı ancak aynı zamanda doğru da... Dolayısıyla herşey, sizin meselelere bakış açınızda düğümleniyor.

Şu ana kadar da pek çok türün sınırlarını zorladınız...
Kesinlikle. Ama farkettiğim şey şu: hiçbir şey karakterler ve öyküden daha önemli değil. Bunu anlayınca da, ister bir bilim-kurgu olsun, ister bir dönem epiği olsun, bir "tür"ün dünyasını yaratmak çok kolaylaşıyor...

Bu dünyaları nasıl yaratıyorsunuz?
Bu bir süsleme. Ben bunu yapmayı çok seviyorum ve de bunda başarılı olduğumu düşünüyorum. M.S. 175 yılında Roma İmparatorluğu'nda bir general olarak yaşamanın nasıl birşey olduğunu düşünüyorum, bir kolezyumda sizin barbar olduğunuzu düşünen 5000 kişilik bir kalabalığın önünde durmanın nasıl bir his olacağını... Bunu hissedince, doku ve kokulara indirgeyebiliyorsunuz... Ve de toprağa tabii ki... Sonra da toprağı duygu ile karıştırıyorsunuz...

"Hannibal" ile siz de bir devam filmine imza attınız. "Alien - Yaratık"ta ise başka yönetmenlerin sizin eserinizi devam ettirdiklerine şahit oldunuz. Bu filmler hakkındaki görüşleriniz neler?
Hepsi de iyiydi. Ama yaratık bir kere görüldükten sonra asla orijinal hissi tekrar veremezsiniz. İlk filmin anahtarı, canavarın eşi bulunmaz olmasıydı. Devam filmlerini yönetmek ister miydim diye soruyorsanız, kesinlikle evet derdim. Onu ben yarattım dolayısıyla benden habersiz bir devam filmi çekmek istediklerini duyduğumda çok şaşırmıştım.

Hiç perdede verdiğiniz bir ödünden pişmanlık duyduğunuz oldu mu?
Hayır asla. Aslında... Evet, ama kendim yaptım. Bazen kendi eserinizle ilgili huzursuzluk duyarsınız, burdaki tehlike ise hızı arttırayım derken, karakterin kalbini söküp atmanızdır...

Bunu ne zaman yaptınız?
"Legend - Efsane"de. Bir de "Blade Runner"da bazı konularda ödünler verdim. Film bir kara-filmdi ve bunu geri çekip de mutlu sonla bitiremezsiniz ya da anlatıcı ekleyemezsiniz, çünkü seyirci zaten ne olduğunu anlayacaktır ve anlamazlarsa zaten aptaldırlar demektir ve o zaman filmi de izlememelidirler zaten...

"Gladiator - Gladyatör", "Hannibal" ve "Black Hawk Down - Kara Şahin Düştü"yü peşpeşe çektiniz. Bu enerjiyi nerden buluyorsunuz?
Vodka martinilerden (gülüyor). Aslında herşey önünüze gelen senaryolara bağlı. Belki fazla basite indirgiyorum gibi gelecek ama birşey okuduğunuzda içinizde bir his oluşur, bir cesaret gelir. Bir resim yüzünden "Gladyatör"ü yönetmeyi istemiştim. Herşey gelen senaryoya bağlı, bazen "bunla ne yapmam gerektiğini biliyorum" diyorsun. Bunda bir tez geliştirmeye gerek yok, bu tamamen duygusal bir tepki...

"Kara Şahin Düştü"nün karmaşık savaş ortamında o kadar çok karakterle uğraşmak zor oldu mu?
Hikayede, her biri bir şey ifade eden 30 kadar önemli karakter vardı. Kitap tam bir bulmaca gibiydi ve okurken kimin kim olduğunu unutmamak için notlar tuttum. Senaryoyu gözden geçirip hangi karakterin ne anlattığını netleştirme bölümü daha zordu.

Hikayenin 1993'te geçen bir olayı anlatıyor olması bu filmi yaparken tereddüt etmenize yol açtı mı?
Bence filmin yakın geçmişte olan bir olayı anlatıyor olması çok önemli. Özellikle de Amerikan askeri tarihinde çok yankı uyandıran bir olay olduğu için... Bir çatışma 15 dakika sürdüğünde uzun olduğu düşünülüyor, burda ise 18.5 saat süren bir süreçten bahsediyoruz...