"The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk"

"The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk" Clare Peploe tarafından yönetilen dördüncü sinema filmi; başarılı bir romantik dram tarzındaki ilk filmi "HIGH SEASON"ın ardından, Clare, gerilim türü "SAUCE FOR THE GOOSE"u ve başrollerini Russell Crowe ve Bridget Fonda'nın paylaştığı "ROUGH MAGIC"i yönetti. Clare eşi Bernardo Bertolucci'nin yönettiği pek çok yapımda da çalıştı. "1900", "LA LUNA" ve "BESIEGED" bunlardan sadece bir kaçı. "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk"Bernardo Bertolucci'nin ilk yapımcılık girişimi olma özelliğini de taşıyor. "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk" aslında 1732'de Fransız oyun ve roman yazarı Pierre de Marivaux tarafından yazılan bir oyun. Esas olarak Theatre Français (Fransız Tiyatrosu) ve Theatre Italien (İtalyan Tiyatrosu) için yazan Marivaux, ince psikolojik öğeleri aşk ve oynaşma üzerine kurulu esprili ve flörtçü diyaloglarla örerek oluşturduğu kendine özgü tarzıyla Fransız Tiyatrosu'nda devrim yarattı.

Peploe, "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk"ı ilk olarak Londra'daki Almeida Tiyatrosu'nda izlemiş ve baş karakter Phocion'un tutkusu üzerine kurulmuş ayrıntılı ve karmaşık hikayeye hemen vurulmuş.

"[Phocion] Birkaç saat içerisinde filozofu, filozofun kızkardeşini ve genç prensi baştan çıkarıyor. Bir bakıma inandırıcı olmamasına rağmen, sel gibi akıp giden sözcüklerin ve tutku ile kararlılığın üzerimde yarattığı etkiyi kolayca sezdim" diyor Peploe.

Bertolucci eşinin coşkusunu paylaştığını şu sözlerle ifade ediyor: Mira Sorvino'nun canlandırdığı karakter (Phocion) öylesine karmaşık, çağdaş ve zengin ki her şey onun etrafında dönüyor. Bu genç kadının kurduğu Makyavelli tarzı olağanüstü plan, bir örümcek ağının karmaşıklığı ve mükemmelliğine sahip. Aslında bu bir aşk hikayesi, ama müthiş bir mücadele ve enerjiyi içinde barındırıyor".

Peploe, 270 yıl önce yazılmış bir komediyi çağdaş sinema izleyicisine sunabilme düşüncesi karşısında aynı heyecanı taşıyor. Marivaux'nun hikayesinde yankılanan çağdaş özelliklerden çok etkilenir. Bunu şu sözlerle ifade ediyor: "Özellikle duyguları, stratejileri, politikayı, hayatı ve işi birleştirmesi gereken Phocion karakteri çok çağdaş bir enerji yayıyor. Tuhaf bir şekilde Phocion'u çağdaş bir iş kadını olarak düşündüm" diyor Peploe ve devam ediyor: "Ve aşktaki belirsizliğin bir strateji olarak kullanılmasını çağdaş bağlamda da çok ilginç buldum. Hikayenin acımasızlığı ile mizahı arasında çok ince bir çizgi var ki bu da çok heyecan verici".

Bertolucci'nin gözlemi ise şöyle: "O dönemin büyüsünü, kostümlerini ve 18. Yüzyılın cazibesini taşıdığı halde günümüze çok güçlü bir bağı olan bir hikaye".

Ne var ki 18. Yüzyıl tiyatrosunu günümüz beyaz perdesine taşımanın bazı zor yanları da vardır. "Bu bir tiyatro oyunu olduğu için, çok ama çok fazla diyalog içeriyor" diyor Clare ve ekliyor: "Ama fazla kesintiye de gidemiyorssunuz çünkü gerçek zamanlı bir oyun. Ekranda izlediğiniz süre prensesin cezbetmeye çalıştığı üç karakterle birebir harcanan zaman. Dolayısıyla, fazla kesinti yapamadım, çünkü yapsaydım, genç kadının üç karakteri bu kadar hızlı bir şekilde cezbetmesi pek inandırıcı olmazdı. Aynı zamanda, bunun bir film olmasını istedim; bu yüzden de izleyicinin bunun bir oyun olduğunu unutup, filmde kendisini kaybetmesi gerekiyordu".

Bu denli karakter merkezli bir hikayede, doğal olarak, oyuncu seçimi çok önemliydi. Peploe bir kadını baştan çıkaracak erkek rolünü üstlenecek bir kadın karakter gerektiği için bu sürecin oldukça zor olduğunu ifade ediyor. "Mira Sorvino'yla Paris'te tanıştım ve ben de Phocion etkisi bıraktı; beni cezbetti. Rolü de çok güzel canlandırdı; maço tarzı konuşma ve yürüme alıştırmaları yaptı. Kendisi Leontine'i baştan çıkarırken adeta "DANGEROUS LIAISONS"daki John Malkovich gibiydi. Ayrıca kendisinde ekrana da yansıyan inanılmaz bir tatlılık var" diyor yönetmen.

Peploe, diğer karakterlerle ilgili seçimini de şöyle anlatıyor: "Genç prens için hem çok yakışıklı, hem de biraz yalnız ve melankolik birini istedim. Jay Rodan'la Londra'da karşılaştım ve onunla tanışır tanışmaz bu rol için mükemmel olduğunu anladım. Ve Ben Kingsley'nin de Hermocrates rolü için mükemmel olduğunu hissettim. Sert, otoriter ve oldukça ürkütücü olmasının yanı sıra zaman zaman da duygusal biri. Fiona Shaw, benim favori aktrislerimden biri. Kendisi Leontine rolünde tutkulu, zeki ve masum bir portre çizmeyi başardı".

"Clare oyuncu seçiminde çok başarılı" diyor Bertolucci ve devam ediyor: "Bu konuda muazzam bir doğal yeteneği var. Yaklaşık 15 yıl önce "HIGH SEASON"da o zamanlar tanınmayan, ama sonradan büyük bir isim hâline gelen Kenneth Branagh'yla çalıştı. Bundan 3-4 yıl önce de "ROUGH MAGIC"te Avustralya'lı yeni bir oyuncuya rol verdi. Bu oyuncu Russell Crowe'du. Mira Sorvino'ya "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk"ın hayatının en zor rolü olduğunu, çünkü dört ayrı karakteri canlandırdığını söyledim. Bu çok muhteşem bir 'güç değişimiydi'".

Tuscany ve civarındaki nefes kesici İtalyan bahçelerinde çekilen "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk" 18. yüzyılın romantik ruhunu gerçekten yakalıyor. Villa Reale'nin bahçesinin açık tiyatro görüntüsünde, Phocion (Mira Sorvino) önce Leontine'i (Fiona Shaw) baştan çıkarır. Peploe bu bahçeyi ve bahçenin kanatlarını Phocion'un ürkek Leontine'i takip ettiği bir labirent gibi kullanır. Bu sahne bir an için de olsa seyirciye hikayenin tiyatro kökenini hatırlatmakta.

Peploe "The Triumph of Love - Bir Çılgın Aşk"ın verdiği tatmini, kararlı bir genç olan Phocion'un acımasızlık ve aldatışına tanık olmanın verdiği sadistçe duyguya bağlıyor. Ama izleyicinin genç kadının ulvî bir amacı olduğunu bildiği için sonuçta yaptıklarını haklı gördüğünü düşünüyor. Bertolucci'ye göre ise, filmin dayanılmazlığının nedeni, aşk için her şeyi göze almaya hazır birinin olması ve bu kişinin amacına müthiş başarılı bir şekilde ulaşması.

Film hakkında bilgi için tıklayın...