Andrei Konchalovksy ile "Deliler Evi - House of Fools" üzerine...

Bu filmi yapmak konusunda ne zaman ve nasıl karar verdiniz?

1995 yılıydı, televizyonda haberlerde İnguş bölgesindeki bir akıl hastanesinde Çeçen sınırına yakın bir yerde hastaların savaş yüzünden kaçan hastane personeli olmadığından bir süre yalnız kalmak zorunda olduklarını duydum.Bu Çeçen'lerin İnguş bölgesine girmelerinden hemen önce gerçekleşen bir olaydı. Hastalar tam beş gün boyunca yalnız kalmışlar ve her htiyaçlarını, yemekten ilaca , kendi başlarına halletmişlerdi. Ve hastaneden hiç kimse ayrılmamıştı. Konu oldukça dikkatimi çekti. Hemen o günlerinde Tataristan'ın topraklarında olan bölgeye küçük bir ekip yolladım ve görüntüler istedim. Ve Amerika'ya dönmeden önce senaryo üzerinde çalışmaya başladım.

Rusya'ya döndüğümde sinemanın daha kişisel formları üzerine çalışmayı tercih ettim. Hazırladığım senaryoyu bazı Çeçenlere gösterdim. Bana bu filme asla gitmeyeceklerini zira senaryodaki Çeçenler hakkındaki herşeyin tmamaen yanlış ve kurgu olduğunu söylediler. Ben de Çeçenlere ait kısmı tekrar yazdım. İlerleyen günlerde Çeçenler hakkında kitaplar yazan ve Radio Liberte'de program yapan gazeteci Anna Politkovskaïa ile görüşme fırsatım oldu. Onun tavsiyeleri ile başka değiiklikler de yaptım. Bana Afganistan'da Çeçenler ve Rusların birlikte savaştıklarını ve bu savaşın hikayelerini anlattı. Son versiyonu ise bir KGB görevlisine okutma fırsatım oldu. Ciddiye aldığım bazı önemli notlarla geri döndü. Ve böylece haberin yayınlanmasından tam 5 yıl sonra bu senaryo üzerinde çalışmalarımı tamamlamış oldum.

Filminizin Rusya ve Çeçenistan için mesajlar içerdiğini söyleyebilir miyiz?

Muhtemelen ama bu mesaj açık olarak verilmiyor. Film duyguların üzerine kurulu bir film. En önemli şey izleyicinin ne hissedeceği, ne düşüneceği değil. Birinin çekici olması ya da olmaması onun ırkı ile ilgili olan bir özelliği değildir diye düşünüyrum. Bu tamamaen duyguların getirdiği bir sonuçtur. Basit olarak insanları sevmeliyiz diye düşünüyorumve izleyicimizin de onları sevmesini sağlamalıyız.

Filminiz normal ve anormal arasında çok ince bir çizgi olduğunu da anlatıyor...

Günlük hayatımızda da akıl hastanesinde yaşayan fakat her gün karşılaştığımız insanlardan çok daha akıl sağlığı yerinde insanlar yok mu? Fakat ekstrem durumlarda bir çok şey değişir, örneğin savaş sırasında... Davranışlar ve etkilenmeler oldukça farklıdır. Normal hayatta vereceğimiz tepkilerden çok farklı, düşünemeyeceğimiz tepkilerle karşılaşabiliriz.

Akıl hastası karakterlerin rollerini nasıl yazdınız?

Senaryoyu bir çok psikiyatriste gösterip onların fikirlerini aldım. Çok şaşırdığım konu konuştuğum tüm psikiyatristlerin benim kafamdan uydurduğum hastalıkların tümünün gerçek olduğunu ve tüm septomlarının da tam olarak benim kullandığım gibi olduğunu söylemesiydi. Bazen de gerçeklerle çatışan durumlara rastladık senaryoda. Örneğin ben kadın ve erkek hastaların yemeklerini bir arada yediklerini düşünüyor ve bunun gerekli olduğuna inanıyordum. Oysaki dünyanın hiç bir yerinde bu böyle değilmiş. Ancak deneysel araştırmalar sırasında bu tarz bir yemek stili düşünülebilirmiş. Fakat bir süre sonra bu fikirden yola çıkılarak yazılan tıbbi bir makale ile karşılaştım Amerika'da tıp dergisinde.

Janna karakteri nasıl oluştu?

Yıllar önce bana fanatik derecesinde tutkun bir izleyicim vardı. 20 yıl boyunca beni aradı. İlk zamanlar gece yarısı arayıp sessiz telefonlar açıyordu. Daha sonra içindekileri bu telefonlarda itiraf etmeye başladı. Aslında bir pop şarkıcısına aşıktı ve ona karşı hissettiği hastalıklı aşkı bana yöneltmişti.

House of Fools'un senaryosunu yazarken onu düşündüm. Janna "İsa'nın Gelini compleksi" hastasıydı. Uluslararsı bir pop idolüne aşık olduğunu zannediyordu. Bir Rus pop starını bu karakter için kullanamayacağımı fark ettim.Bu yüzden sanki başka dünyadan gelmiş gibi hayranlıkla baktığımız uluslararası bir yıldız ile bu konuda söz birliği etmeye karar verdim. Bryan Adams bu rolü oynayabileceğini söyledi ve Don Juan de Marco filmindeki şarkısını teklif etti. Hemen kabul ettim.

Julia Vysotsky'i nereden buldunuz?

İlk olarak Sotchi Film Festival'inde karşılaştık ve kısa bir süre sonra da evlendik.Senaryonun ikinci halini yazmakta olduğum dönemde Julia'ya bu rolden bahsettim. İyi bir oyuncu olduğunu ve yeteneğini biliyordum fakat bu rolün altından kalkıp kalkamayacapından emin değildim. Julia duygusal olarak kendisini çıplak hale getirip sonra da üstleneceği role giyinmekten korkmayan oyunculardan biridir. Sonra birlikte prova yapmaya başladık. Tekrar tekrar aynı sahneleri prova etmekten asla yorulmuyordu. Bazen ona yanlış tavsiyelerde bulunuyordum ve ondan tepki alıyordum.

İyi oyuncular av köpekleri gibidir: Sadece kokuyu ve yönü doğru göstermeniz yeterlidir. Elde edecekleri ava ulaşana kadar koşmaktan ve aramaktan yorulmazlar. Eğer bir şey bulamadan geri dönerlerse bu kez farklı bir yöne yine aynı tazelik ve hırsla koşmaya başlayacaklardır. Janna karakteri canlandırılşması zor bir roldü. Bir palyaço gibi olmalıydınız, çocuk, yetişkin, genç kız, yaşlı kadın. Bir palyaçonun maskesi arkasında sakladığı yüzde nasıl gerçeği göremezsek onda da gerçeği görmeniz oldukça zordu.

Oyuncular ve akıl hastaları ile nasıl çekim yaptınız?

Moskova'nın dışında bir psikiyatri kliniği ile görüştü. Burası sadece akıl hastalarının tedavi edildiği değil aynı zamanda tüm yıl boyunca kalabildikleri bir evdi. Oyuncuların bir kısmı akıl hastalarını canlandırırken , gerçek akıl hastaları ise bir çok rolde filmin oyuncuları oldular. Julia bu akıl hastaları ile toplam iki ay boyunca birlikte yaşayıp çekim öncesi denemeler yaptı.

Film hakkında bilgi için tıklayın...