Kim Jee-Woon ile "Karanlık Sırlar" üzerine...

Sinema sizin için ne ifade ediyor?

Önümde yaşanacak bir hayat var. Gidip kendimi öldürecek halim de yok. Eğer bu hayatı yaşayacaksam hem anlamlı, hem de keyifli bir şeylerle uğraşmak istiyorum. İşte sinema da tam olarak bunu sağlıyor bana, anlamlı ve keyifli bir yaşam. Film çekmenin hoşuma giden bir başka yanıysa bana başka bir gerçeklikte yaşama fırsatı vermesi. Ne zaman bir film çeksem, kendimi gerçek dünyadan soyutluyorum. Dışarda neler olup bittiğinin farkına bile varamıyorum ki bu çok güzel bir duygu. Film çekmemin bir başka sebebi de bu.

İçinde bulunduğunuz hangi gerçekliğin film, hangi gerçekliğin hayat olduğunu nasıl ayırıyorsunuz?

(Gülerek...) Bence film, gerçeklikle, olası başka bir evren arasındaki sınırdır. Gerçek dünyayı yine onun gerçek diliyle ifade etmek bana keyif vermiyor. Dünyayı o büyüleyici sinema dili ile portre etmek çok daha eğlenceli.

Film çekme sürecinin en zevk aldığınız kısmı hangisi peki?

Hemen her kısmını seviyorum. Ama ille de bir kısım söylemem gerekirse, oyuncularla birlikte olduğum ve çekimi yaptığım anları seviyorum. Tabii bir de filmi bitirip seyirciye izletmeyi, onların tepkilerini görmeyi seviyorum.

Peki keyif almadığınız anlar olmuyor mu hiç?

Yapmakta zorlandığım bir kısım var ki o kısmı hiç sevmiyorum. Bir fikrin beynimde oluşmasının ardından o fikri başkalarına aktarmam ve söze dökmem, onları ikna etmem gerekiyor. Bu benim için gerçekten çok zor bir iş o yüzden bu kısmı pek sevdiğimi söyleyemeyeceğim.

Kendi filmlerinizi seyrederken neler hissediyorsunuz?

Sanırım hiç bir zaman bir filmimden tam olarak memnun olmayacağım. Sonuçta sinema bireysel bir sanat dalı değil, kollektif bir sanat, bir çok kişinin emeğinin üst üste konulduğu bir anlatım tarzı. Bütünü oluşturan parçaların pek çoğu benim dışımdaki insanlardan geliyor. Bu yüzden hiç bir filmim, hiç bir zaman, tam olarak benim istediğim gibi olmayacak.

Peki bu durum bir sinerji yaratıp beklentilerinizin ötesinde iyi bir sonuca neden olamaz mı?

Diyelim ki bir filmin yüzde 70'i benden geliyor. Bu durumda ben ekibimden geri kalan yüzde 30'u beklerim. Ancak bazen yüzde 10 alırsın, bazense çok fazla. Aslında film çekmenin eğlenceli yanı da bu. Ya seni çok mutlu edecek bir sonuç çıkar ya da çok sinirlendirecek bir şey. İnsanlardan istediğim o yüzde 30'u alamadığımda da suçu kendimde ararım. İyi bir yönetmen olup insanlardan istediğimi almayı başaramamışımdır.

Kore'de bir yönetmen olabilmek zor mu, kolay mı?

Benim durumumda çok kolay oldu ama ben çok şanslıydım. Kore'de endüstri her ne kadar gelişiyorsa da, yönetmen olmak isteyen bir genç için ortam gül bahçesi değil.

Güney Kore sinemasını nasıl değerlendiriyorsunuz?

Güney Kore'de endüstrinin durumu çok ilginç. Hong Kong sinemasına bakacak olursanız, onlar kendilerini uzak doğu sporlarıyla ilgili filmleriyle duyurdular. Kore ise pek çok değişik tür ve konu ile ilgileniyor. Bence bu bizim sinemamızın üstün yanı. Evet çok hata yapıyoruz ama hatalarımızdan ders almayı da biliyoruz. 10 yıl öncesine kadar Kore filmi görmeyi tercih etmezdim. Bugünse pek çok yetenkli yönetmenin filmlerini sinemalarımızda görmek mümkün. Yine de ortamdaki bu iyimser hava bizi şımartmamalı. Güney Kore sinemasının geleceğinin ilelebet parlak olacağını iddia etmek zor. Bence her gün daha iyi film çekmek için uğraş vermeliyiz.

Size ilham veren bir sinemacı var mı?

Evet. Robert Bresson. Ona ve filmlerine büyük saygı duyuyorum. Onun yolundan gitmek en büyük emelim. Hitchcock ve Kubrick de benim için önemli ilham kaynakları.

Film hakkında bilgi için tıklayın...