Projelerinizi nasıl seçiyorsunuz?
Genelde bir önceki filmimden farklı bir deneyimi bana yaşatacak projeler arıyorum.

Kitabınız "Getting Away With It"de eleştirmenlere sert eleştiriler getirmiş, onlara "parazitler" demişsiniz. Son 2 yıl içinde aldığınız ödüller fikrinizi değiştirdi mi?
Hayır. Orda aslında mevcut film yapma ve satma anlayışı içinde eleştirmenlerin konumlarına itirazım vardı. Eskiden eleştirmenlerin filmlere dair daha önemli bir rolü vardı. Ama sinema dünyası o kadar çok değişti ki, bu sistem de bozuldu. Artık yapılan her filme "başyapıt" diyecek biri çıkıyor...
Artık filmlere dair uzun ve ciddi yazılar yazan eleştirmenlerin sayısı da azalıyor. Pauline Kael'le her zaman hemfikir olmazdım, ama yazdıklarını okumayı severdim çünkü hem zekiydi hem de sinema dışında pek çok şey hakkında da bilgisi vardı. Artık onun gibiler kalmadı pek...
Katı bir tabirle, sanatçı olmadan varolamayacakları için eleştirmenler parazittirler. Sanatçı birşey yaratır ve eleştirmenler onun hakkında birşeyler söylerler. Bir grup eleştirmenin toplanıp size ödül vermesi tabii ki güzel birşey. Ama bu benim işimi daha iyi yapmamı sağlamaz. Bu yüzden bu tip ödüllere gerektiğinden daha çok önem vermemek gerek bence...

Sizce eleştirmenlerin çoğu artık sadece sinema endüstrisi için propaganda mı yapıyor?
Ciddi olanlarla olmayanları ayırmak gerek. Ciddi olanlar zaten kimseye alet olmuyorlar. Ama ben biliyorum ki, büyük yayın organları için yazan eleştirmenlerin genelde büyük filmlerle ilgili yazılar yazmaları bekleniyor. Yani sanat filmleri ya da Amerikan yapımı olmayan filmlere dair uzun yazılar yazmaları istenmiyor.

Yani eleştirmenlerin ne söyleyip ne söylememesi gerektiği kontrol altına alınıyor diyorsunuz...
Biraz. Baskı altında olanlar sadece eleştirmenler de değil. Bu mesleğin her alanında çoğu kişinin derdi bu zaten...

Sizin üzerinizde de bu tip bir baskı var mı?
Hayır ama ben şanslıydım ki ticari olması gereken işleri iyi kontrol ettim, "The Limey - Denizci" ve "Traffic - Trafik" gibi filmler de bağımsız şirketlerin para kazanmasını sağladı.

"Schizopolis" ya da "Kafka" gibi daha küçük filmlerinizin fazla seyirci toplamaması sizi rahatsız ediyor mu?
"Kafka"nın seyirciyle bağlantı kuramaması bende hayal kırıklığı yaratmadı çünkü o filmin yaratıcı açıdan çok başarılı olduğunu düşünmüyordum. Ben bir filmi tamamlayınca, o defteri kapatır, yeni bir sayfa açarım. Seyircinin bir filmi görmeyi isteyip istememesini ben kontrol edemem. Yaptığım küçük filmlerden bazılarından memnunum ve onların seyirciyle buluşabilmesini isterdim. Ama çalışmayı hiç bırakmadım. Hareket etmeyi ve üretmeyi sürdürürseniz, er ya da geç insanların görmek isteyecekleri filmler de yaparsınız...

96-97 yıllarında kişisel bir kriz yaşadığınızdan bahsediyorsunuz. Bu kriz nasıl çözümlendi? "Out Of Sight - Aşk ve Para"nın senaryosunun size gönderilmiş olması şans mıydı sizce?
Yarı şanstı. Ama zamanlaması çok iyiydi. O sıralarda kendimi çok marjinalize ettiğimi fark etmeye başlıyordum. Eğer bir sinema kariyeri yapmak istiyorsam, madalyonun iki yüzünü de görmem gerekiyordu. Yolumu değiştirmeseydim, sinema dünyasının bir kısmının tamamen dışında kalacaktım. "Aşk ve Para" da dönüm noktası oldu.
"Aşk Ve Para" ya da "Ocean's 11" gibi sağlam bir senaryo elinize geldiğinde, onunla ne yapacağınızı bilirsiniz. Bilirsiniz ki seçeceğiniz doğru oyuncularla o filmi işler bir hale getirebilir ve izlenmesini sağlayabilirsiniz. Bu tip fırsatlar her zaman karşınıza çıkmaz. "Schizopolis" ve "The Limey" gibi filmleri her zaman her yerde çekebilirsiniz, ki bunları yapmaya da devam edeceğim. Ama bu tip teklifleri reddederseniz o zaman kariyeriniz sadece "Schizopolis"lerle dolu olur. İşte o zaman yandınız demektir.

Peki "Ocean's Eleven"ın kadrosundan memnun kaldınız mı?
Bu kadroyla ilgili beklenti çok fazlaydı. Ancak bu yüzden oyuncuların hepsi de en iyi oyunlarını çıkarmak zorunda olduklarının farkındaydılar. Oblara dedim ki, "Eğer performanslarınız iyi olmazsa ya seyirci, ya da burdaki diğer oyuncular sizi parmaklarıyla işaret edecekler!" Ama böyle birşey olmadı. Herkes çok keyif aldı çekimlerde. Tüm oyuncular kendi kendine yetmeyi biliyorlardı, dolayısıyla onları idare etmek de çok kolay oldu. Onlar da bunun, benim için onlara olduğu kadar eğlenceli olmadığının farkındaydılar. Ben normalde olduğumdan daha gergindim çünkü sürekli bu filmi nasıl toparlayacağımı düşünmekle meşguldüm...